مغز انسان ساختار بسیار پیچیده‌ای دارد و تقریبآ مثل کامپیوتر از الگوریتم های خاصی برای تصمیم گیری استفاده می‌کند یا روان‌تر بگویم دو دو تا چهار تای مخصوص به خودشو دارد. برای مثال:
دوستتان شما را به یک مهمانی دعوت می‌کند و شما فردای مهمانی امتحان سختی دارید در این وضعیت شما از خود (یعنی از مغزتان) سوال می‌کنید آیا به مهمانی بروم؟ مغز شروع به تجزیه و تحلیل داده‌ها برای تصمیم گیری نهایی می‌کند (مغز همه‌ی انسان های سالم گزینه‌ای را انتخاب خواهد کرد که با آن خوشی بیشتری بدست بیاورد) و به سوال های دیگری می‌رسد ؛ مثل:
آیا با رفتن به مهمانی خوشی بیشتری بدست میاورم یا با نرفتن؟ مسلمآ رفتن به مهمانی لذت‌بخش‌تر از درس خواندن شب امتحان است ولی مثلآ اگر شما در آن درسی که امتحان دارید زیاد قوی نباشید نمی‌توانید پاسش کنید و مجبورید بعدآ دوباره وقت و هزینه‌ی بیشتری برای آن بکنید که این اصلآ لذت بخش نیست. پس مغز شما این دو وضعیت مختلف را در ترازوی مخصوص خودش قرار می‌دهد و هر کدام لذت نهایی آن بیشتر بود و در آن منفعت بیشتری بود را انتخاب می‌کند.

 

افراد باهوش از این ویژگی ذهن استفاده می‌کنند و تبلیغاتی چندین برابر موثر تر می‌سازند ؛ در واقع ترازوی ذهن شما رو القا می‌کنند. چطوری؟ به این صورت که سوالاتی که در ذهن شما برای دو دو تا چهار تا کردن بوجود می‌آید را جواب می‌دهند. به همین سادگی! این جواب دادن ها می‌تواند طی یک جلسه پرزنتیشن باشد که مثلآ به شما یک کلیپ مخصوص همراه با عکس و صدا و مستندات و… نشان می‌دهند می‌تواند در قالب یک تبلیغ ساده‌ی کوچک باشد. مثلآ تبلیغ یک کلینیک کاشت مو را فرص کنید ؛ سوالاتی که برای کاشت مو به ذهن شما خطور می‌کند شبیه اینهاست: نکنه خیلی درد داشته باشه؟ نکنه وسایلش بهداشتی نباشه؟ نکنه روش های بهتری هم وجود داشته باشه؟ نکنه طرف با تجربه نباشه؟
و عباراتی مانند اینها رو نیز روی تبلیغ می‌بینید: بدون درد و خونریزی - محبط کاملآ بهداشتی و استریلیزه - با بکارگیری جدیدترین متدها - ۲۰ سال تجربه درخشان - عضو هیات جراحان آمریکا و….

مغر شما با خواندن این متن ها که در واقع جواب سوالاتی است که در مغز شما وجود دارد میلش نسبت به دنبال جواب گشتن کمتر شده و این باعث می‌شود شما آن موسسه یا گزینه را انتخاب کنید.

چند مثال واضح از پرزنتیشن :

مثلآ جلساتی که اعضای گروه های مختلف Network Marketing (مثل GoldQuest و…) برگزار می‌کنند یک نمونه بارز از پرزنت کردن مفز است که خود این افراد هم به این جلسه ها ؛ جلسه های پرزنت می‌گویند و در آنها انواع مجلات و اسلاید ها و مستندات را به شما نشان می‌دهند و سعی می‌کنند مثال های آماده به شما نشان بدهند و به این صورت شما را به این باور برسانند که آنچه آنها می‌گویند برای شما سودمند است.

تبلیغاتی که در آنها به سوالات پیش آمده در مغز شما به هر نحوی جواب می‌دهند :

متاسفانه جایگزین فارسی خوبی برای پرزنتیشن (Presentation) پیدا نکردم. شما چه پیشنهاد می‌کنید؟

 

بنا بر اطلاعیه‌ای به برنامه نویسان تیم وردپرس اعلام شد نسخه‌ی ۲.۴ وردپرس که قرار بود این ماه منتشر شود لغو شده و به جای آن ۲ ماه بعد یعنی در اسفند ماه نسخه‌ی ۲.۵ منتشر می‌شود.
مسولین این پروژه علام کردند : چون می‌خواستیم تغییرات ریز و درشت مختلف بیشتری را اعمال کنیم برای اینکه نسخه‌ی ۲.۴ یک نسخه‌ی عجله‌ای نشود تصمیم گرفتیم این ویژگی ها را با کمی تاخیر در قالب نسخه‌ی ۲.۵ گردآوری کنیم ؛ تغییرات بسیار خوبی در راه است.

تصاویری از نسخه‌ی جدید : پیش‌خوان   -   گزینه‌ها

منبع: WeblogToolsCollection

بی تردید فناوری ابتکاریی که در این گزارش معرفی می‌شود ؛ ابداع کننده ۶۴ ساله‌اش را به ثروتمندترین انسان روی زمین تبدیل خواهد کرد. تصور کنید هر آنچه که در دستگاه ابتکاری فرانک پرینگل وارد شود ؛ مهم نیست چه باشد (از لاستیک های مستعمل خودرو گرفته تا چوب و پلاستیک) پس از انجام واکنش های خاص به گاز طبیعی و نفت تبدیل می‌شوند. این مخترع ؛ به گفته خود به شرکت های نفتی جهان گفته است ممکن است برآن شوند تا او را ترور کنند و البته او هیچ ترسی از این کار ندارد !

دستگاه یاد شده در حقیقت منتشر کننده میکروامواجی است که نفت و گاز مخفی شده در اشیای ساده‌ی محیطی نظیر چوب و پلاستیک یا حداقل هر چیزی را که در ساخت آنها از هیدروکربن ها استفاده شده است استخراج می‌کند. این دستگاه می‌تواند هر ساعت ۱۰ تن مواد لاستیکی دورریز و بدون مصرف ؛ پلاستیک و مواد دیگری از این قبیل را به گاز طبیعی تبدیل کند. این رقم برای تولید ۱۷ میلیون واحد انرژی کافی است. البته باید توجه داشت که دستگاه حدود ۹۶۵ هزار واحد از مجموع یادشده را برای راه اندازی خود استفاده می‌کند.
پرینگل این دستگاه را در مدت ۱۰ سال ساخته است. او می‌گوید پس از آن که روزی از کنار انبوه لاستیک و تایرهای مستعمل در حال سوختن عبور می‌کرده و به فکرش خطور کرده که حتمآ راهی برای استفاده از آنها نیز وجود دارد شروع به ساختن این دستگاه منحصر به فرد کرده است. او به خانه‌اش برگشت و تکه‌ای از تایر مستعملی را به درون منتشر کننده‌ی میکرو امواج انداخت. این منتشر کننده دستگاهی بود که وی در همان روزها برای پروژه‌ای دیگر در حال استفاده از آن بود. خودش می‌گوید پس از گذشت چندین ساعت به سراغ تایر سوخته شده رفت و در حالی که فکر می‌کرد تنها با خاکستر روبه‌رو می‌شود ؛ متوجه وجود ماده‌ای گل مانند در کف دستگاه منتشر کننده‌ی میکرو امواج شد. آنجا بود که وی به این باور رسید که می‌توان از هر ماده‌ای که حداقل در ساخت آن از هیدروکربن استفاده شده نفت به دست آورد.
کسی چه می‌داند ؛ شاید در آن روز او توانسته بود نفت استخراج کند! نفت ترکیبی از زنجیره‌های مولکول‌های هیدروکربن است. هنگامی که میکرو امواج به تایر مستعمل برخورد می‌کنند موجب ترک برداشتن زنجیره‌های مولکولی شده و آن را به اجزای سازنده تفکیک می‌کنند. این اجزای سازنده عبارتند از کربن سیاه به عنوان ماده خام خاکستر شکل و گازهای هیدروکربنی که یا می‌توانند سوخته شوند و یا به حالت سوخت مایع جمع‌آوری شوند.
پرینگل دریافت که برخی از گازهای متصاعد شده از تایر قرار گرفته در معرض میکروامواج ؛ با تاخیر خارج شده بودند و هوای سرد اطراف آنها موجب شده بود تا به صورت دیزل جمع شوند. وی به این موضوع فکر می‌کرد که اگر این فرآیند بر روی تایرها موثر باشد پس بر روی هر چیزی که در ساخت آن از هیدروکربن ها استفاده شده است نیز موثر خواهد بود.
نکته اصلی و در حقیقت اوج این پروژه تاریخی پیدا کردن فرکانس مناسب برای میکروامواج مورد کاربرد این فرایند است و جالب‌تر آن است که این عدد باید از میان ۱۰ میلیون حالت ممکن انتخاب می‌شد. پرینگل ده سال و هزینه‌ای بالغ بر یک میلیون دلار را صرف این پروژه کرده و در این مدت فرکانس های متفاوتی را بر روی مواد مختلف آزمایش کرده است. او در سال ۲۰۰۴ نیز همکاری خود را با مهندسی به نام هاوک هوگان آغاز کرد تا بتواند تولید تجاری آن را آغاز کند.
آنها بلافاصله پس از آغاز موج جدیدی از تلاش‌هایشان سفارش هایی نیز دریافت کردند. هم اکنون سفارش نخست آنها در حال ساخته شدن در ایالت ایلی‌نوی آمریکا است. این ماشین که به اندازه یک اتوبوس است و نام «هاوک» بر روی آن گذاشته شده است با قیمتی بالغ بر ۱/۵ میلیون دلار ساخته می‌شود. قرار است این دستگاه به یک بازیافت کننده که هم اکنون در لانگ آیلند نیویورک فعال است متصل شود و جنبه‌ی جدیدی بر کارایی آن بیفزاید.
از سوی دیگر برخی گزینه ها همچون استفاده ارتش آمریکا از این دستگاه در عراق برای تبدیل بطری های دورریز آب و قوطی های مواد غذایی مصرف شده به نفت مطرح شده است.

ترجمه : مهدی پیرگزی از Popsci.com
برگرفته از مجله‌ی دانشمند

این روز ها بخاطر سال نو میلادی بحث کادو و هدیه و آرزو داغ ‌تر شده است. آداب و رسوم معمول که جای خود دارد ولی عده‌ای با یک شام خوب عده‌ای با یک جشن و عده‌ای با رقص و آواز خوش گذرانی می‌کنند یک سری هم مثل Jimmy Wales (موسس ویکی‌پدیا) و Kevin Rose (موسس Digg) و خیلی از کله گنده های دیگر وب بیشتر از همه از بوی خوش گجت های جدید الکترونیکی سرمست می‌شوند و از آنها لذت می‌برند.

خوب حالا می‌خواهید بدانید که این بزرگان چه گجت ها و وسایلی را دوست دارند؟ آرزو دارند چه وسایلی را داشته باشند؟ پس ادامه‌ی مطلب را بخوانید.
‌‌‌

Jimmy Wales (موسس ویکی‌پدیا): یک ماشین Mini Cooper که تمامآ با برق کارمی‌کنه و هر چرخ آن با یک موتور مجزا می‌چرخه البته مطمئن نیستم که الان تولید شده باشه یا نه و اگرم بشه یقینآ خیلی گرون خواهد بود.

اختراع مورد علاقه : یک موبایل که واقعآ کار کنه ! [همان لحظه موبایلش از دستش افتاد و از دسترس خارج شد (شوخی نیست)]

---

‌

Kevin Rose (موسس Digg): کیندل آمازون واقعآ یک دستگاه بی‌نظیره چون نور رو مثل کاغذ معمولی منعکس می‌کنه و دیگه چشم خسته نمیشه ؛ اینترنت مجانی پرسرعت هم روی خودش هست و از هرجا که بخوای میتونی کتاب های مورد علاقت رو دریافت کنی البته یکم گرونه ولی واسه خوره های کتاب یک دستگاه خیلی خوبه.

اختراع مورد علاقه: انرژی بدون سیم! یک مطلب تازگی راجع به تحقیق های فعالان دانشگاه MIT خوندم که تونسته بودن برق رو از فاصله‌ی ۲ متری بدون سیم منتقل کنند و یک لامپ ۶۰ واتی رو روشن کنند. حالا تصور کنید کل انرژی شهر بدون سیم باشه! من اولین کسی خواهم بود که آداپتور لپ‌تاپم رو میندازم دور.

---

Mark Frauenfelder (ویراستار اصلی مجله‌ی Make و کمک ویراستار BoingBoing) :
یک جی پی اس ۳.۵ اینچی Garmin قابل حمل. ماشین همسرم خودش سیستم مسیریابی داره و من وقتی میشینم تو ماشینم احساس می‌کنم گم میشم و بعضی وقت ها هم واقعآ همینطوری میشه.

اختراع مورد علاقه : یک Mac قابل حمل با صفحه نمایش ۱۰ اینچی. من دوست دارم با سبکترین حالت ممکن سفر کنم و این وسیله وزن بار منو خیلی کم می‌کنه.

---

‌

Phil Torrone (ویراستار مجله‌ی Make): یک شبیه ساز سع بعدی Z510. این وسیله از اشیا از زوایای مختلف تصویربرداری کرده و مدل ۳ بعدی آن را تبدیل به یک مدل ۳ بعدی رنگی ۲۴ بیته می‌کند. این وسیله میتونه از اجسامی با ابعاد ۱۰*۱۴*۸ اینچ مدل برداری کنه.

اختراع مورد علاقه: یک Hadron Collider (دستگاه بسیار پیچیده و خیلی گرانقیمت برای آزمایشات فیزیک) بزرگ خانگی. همه‌ی مباحث فیزیک رو به ما فقط تحمیل می‌کنند اگر این وسیله را داشتم تو خونه‌ی راحتم میتونستم خودم نظریه های مرتبط با Higgs Boson رو از نزدیک ببینم.

---

‌

Amanda Congdon (ویدیو بلاگر و موسس شرکت Oxmour): یک کیندل آمازون! من کاغذ های زیادی رو برای خوندن مقاله ها و مجله های مختلف هدر دادم و با ایده‌ی دانلود سریع کتاب ها کاملآ موافقم. مامان! امیدوارم اینو به Google Alerts هات اضافه کنی.

اختراع مورد علاقه: من مثل گلوله میرم سراغ یک چیزی شبیه کیندل که تمام نشریات دنیا رو برای دانلود داشته باشه همچنین یک سیستم خوب برای به اشتراک گذاری کتاب های مورد علاقه با دوستان. اوه راستی یکی از اینا (روبات معروف رمان مرد دویست ساله) هم میخوام.

---

‌

Xeni Jardin (کمک ویراستار BoingBoing و روزنامه نگار): یک Marantz PMD-620 ؛ یک ضبط کننده‌ی صدای حرفه‌ای مبتنی بر فلش است. من از مدل PMD-660 استفاده کرده‌ام و کیفیت و راحتی‌اش را دوست دارم ولی متاسفانه یکم زیادی گندس و این مدل جدید جم و جور تره.

اختراع مورد علاقه: یه چیزی که وصلش کنم به لپ‌تاپم تا یجوری ایمیل های منو جم و جور کنه. متاسفانه یا خوشبختانه من روزانه بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ایمیل دریافت می‌کنم.

---

‌

Nolan Bushnell (موسس آتاری): فقط یک اشتراک از Audible.com . من کتاب های صوتی رو خیلی دوست دارم و iPod Nano این کارو برای من خیلی آسون کرده.

اختراع مورد علاقه: یک کاتر لیزری پلاسما که بتونم خیلی سریع باهاش پیش نمونه درست کنم.

---

‌

Dave Prochnow (نویسنده وبلاگ How 2.0) : یک آیفون ؛ شاید باید تا سال دیگه صبر کنم تا مدل ‌3G اون هم بیاد ولی من به این نتیجه رسیدم که حمل یک دستگاه خیلی بهتر از چهار تا است.

اختراع مورد علاقه: نوعی اشعه جادویی که یکجا تمام سلاح های را از این کره محو کند. خیلی آسونه که کسیو اذیت کنی و بهش لطمه بزنی ولی متاسفانه عشق و دوست داشتن واقعی تقریبآ محاله.

منبع: PopSci