در این مطلب بررسی می کنیم که آیا اصلآ شنود ایمیل امکان پذیر است یا خیر و به شما آموزش می دهم چطور ایمیل های تان را برای امنیت بیشتر رمز نگاری کنید.

آیا شنود ایمیل امکان پذیر است؟

اگر قصد دارید به پاسخ این سوال برسید یک بار کامل وقت بگذارید و این مطلب را واقعآ با دقت بخوانید، با اسکرول کردن انتظار نداشته باشید پاسخ سوال تان را بیابید.

امکان پذیر بودن یا نبودن می تواند دو معنی مختلف داشته باشد، یکی اینکه آیا از نظر علمی و تئوری امکان پذیر است یا نه؟ و یکی اینکه آیا «قابل انجام در شرایط واقعی» است یا نه؟ پاسخ سوال اول «قطعآ بله» و پاسخ سوال دوم «تقریبآ خیر» است.

شنود ایمیل می تواند به دو صورت انجام شود، یکی در مرحله ای که ایمیل از کامپیوتر خود شما لو برود. یعنی یک برنامه مخرب روی کامپیوتر شما نصب شود که هر آنچه تایپ می کنید یا ایمیل هایی که ارسال می کنید را به طور مخفیانه به کسی بفرستد. این کاملآ امکان پذیر است اما این راه در صورتی است که شما به عنوان قربانی از قبل انتخاب شده باشید و کسی قصد شنود ایمیل های «شخص شما» را داشته باشد. اگر امنیت کامپیوتر تان را با استفاده از آنتی ویروس و فایرفال های خوب بالا نگه دارید و فایل های مشکوک و ناامن را باز نکنید احتمال این امر تا حد زیادی کاهش پیدا می کند.

راه دیگر اینکه ایمیل توسط سایر افراد موجود در شبکه خوانده شود، مثلآ اگر از اینترنت وایرلس در خانه استفاده می کنید و هم شما به اینترنت خانه وصل هستید و هم دوست تان. دوست تان در شبکه داخلی شما است و اگر از پروتوکول رمزنگاری شده استفاده نکنید دوست تان می تواند با استفاده از نرم افزار های مخصوص ایمیل های شما را بخواند (یا اصطلاحآ packet sniffing – زیاد هم آسان نیست).

راه دیگر که به نوعی مثل راه قبل هست شنود ایمیل در بین راه (در خارج از شبکه محلی شما) مثل ایستگاه های مخابراتی یا میل سرور ها و… است. احتمال انجام این کار توسط هکر های معمولی خیلی کمتر است زیرا دسترسی به این تجهیزات بسیار مشکل و تقریبآ فقط برای دولت امکان پذیر است. در صورتی که دولت قصد انجام شنود ایمیل یک شخص خاص را داشته باشد کار کمی آسان تر می شود و می شود از روش های مختلفی (مثل روش اول) یا از اطلاعات شرکت سرویس دهنده اینترنت آن شخص استفاده کرد.

حقوق تصویر: Dreamstime

اما در صورتی که قصد شنود ایمیل به صورت دسته جمعی را داشته باشد باید روشی برای جدا سازی ایمیل هایی که میخواهد شنود کند با آنهایی که نمی خواهد شنود کند داشته باشد. زیرا میلیون ها ایمیل در روز در این سرور ها رد و بدل می شود و کنترل این حجم ایمیل عملآ امکان پذیر نیست. برای این کار نرم افزار های مخصوص باید از میان میلیارد ها packet ای که ارسال و دریافت می شود آنهایی که به درد می خورد را جدا سازی کند و در متن ایمیل دنبال کلمات کلیدی خاصی که از قبل مشخص شده بگردد.

حال اگر ایمیل ها به صورت ساده یا plain text ارسال نشده باشند (که نمی شوند) ایمیل ها ابتدا باید رمزگشایی شده و سپس متن آنها مورد جستجو برای یافتن کلمات کلیدی قرار بگیرد. اگر برنامه آن ایمیل را مشکوک تشخیص داد آن ایمیل اصطلاحآ flag می شود، یعنی نشانه گذاری می شود برای اینکه یک «انسان» (!) آن را بررسی کند.

بر فرض اینکه تا اینجای کار به سادگی و خوبی انجام شود، از اینجا به بعد تازه باید صاحب آن آدرس ایمیل شناسایی شود که خود فرایندی بسیار دشوار و وقت گیر است.

نکته اینجا است که انجام مراحل بالا که توضیح داده شد حتی برای فقط یک ایمیل ارسال شده کاری بسیار دشوار، هزینه بر و وقت گیر است. در نتیجه امکان انجام آن در مقیاس بالا عملآ وجود ندارد.

در انتها خوب است بدانید که تمام تکنولوژی هایی که ما امروزه از آنها استفاده می کنیم سال ها قبل طراحی، تهیه و تنظیم شده اند و همیشه قبل از ارائه یک تکنولوژی برای دسترسی عموم ابر قدرت های دنیا که آن تکنولوژی را ابداع کرده اند راه چاره ای برای خودشان در جایی مخفی می کنند که تا زمان منسوخ شدن آن تکنولوژی کسی از آن خبر دار نمی شود. این را گفتم که بدانید از نظر تئوری قطعآ امکان شنود و شکستن خیلی از الگوریتم های رمزنگاری و راه های امنیتی که ما از ایمن بودن آنها اطمینان داریم وجود دارد و این «ایمنی» ایمنی نسبی است چون «عموم» راه نفوذ به آن را نمی داند پس برای استفاده عموم مناسب و ایمن است. اما انجام این فرایند رمزگشایی در مقیاس بزرگ معقول و عملی نیست.

قبل از هر چیز، استفاده از جیمیل را به شما توصیه می کنم. اگر آدرس جیمیل ندارید می توانید همین الان از اینجا یکی برای خودتان بسازید.

مهم: از قسمت Settings (بالای صفحه سمت راست) گزینه Always use HTTPS را انتخاب کرده و روی Save changes کلیک کنید (راهنما؟). این باعث می شود شما همیشه از یک پروتوکول رمز نگاری شده استفاده کنید. اگر نمی دانید «پروتوکول رمز نگاری شده» چیست نگران نباشید، چیز خوبیه.

مهم: استفاده از HTTPS به تنهایی امکان شنود – دسته جمعی – ایمیل را نزدیک به صفر می رساند. روش زیر نیاز به استفاده از کلید یا رمزی دارد که باید در دسترس فرستنده و هم گیرنده باشد. در نتیجه مناسب برای پیام های شخصی ای است که شما با یک یا چند نفر خاص رد و بدل می کنید.

* روش زیر فقط برای ایمیل های Gmail کار می کند.

* برای استفاده از این روش باید از مرورگر Firefox استفاده کنید.

* این مراحل را باید هم فرستنده و هم گیرنده ایمیل انجام دهند.

مرحله اول، برنامه رایگان GnuPG را دانلود و نصب کنید (نسخه ویندوز).

مرحله دوم، افزونه FireGPG را روی فایرفاکس نصب کنید.

مرحله سوم، حالا باید دو نوع کلید بسازیم. یکی کلید عمومی و یکی کلید خصوصی. اگر متوجه معنی این کلمات نمی شوید نگران نباشید. فعلآ فقط طبق راهنما جلو بروید در انتها نحوه عملکرد اینها را توضیح می دهم.

برای این کار در فایرفاکس از منو Tools وارد FireGPG و سپس Key Manager شده و روی New Key کلیک کنید (راهنما؟).

حالا پنجره باز شده را طبق راهنما پر کنید و روی Generate Key کلیک کنید. این کار شاید یک دقیقه طول بکشد، باید صبر کنید. حالا کلید های شما آماده هستند. فقط باید آن را از لیست انتخاب کنید و روی Export to server کلیک کنید تا کلید عمومی شما برای استفاده فرستنده ایمیل (به شما) قابل دسترس باشد.

نکته: حالا هر کس بخواهد به شما ایمیل بفرستد باید از قسمت Key Manager ایمیل شما را سرچ کند و کلیدی که ساختید را نصب کند. این یعنی دوست شما که می خواهید بهش ایمیل رمزنگاری شده بفرستید هم باید مثل مرحله سوم کلید بسازد سپس شما باید مثل عکس زیر ایمیل او را سرچ کنید و کلیدی که ساخته است را نصب کنید. اگر متوجه نحوه عملکرد این سیستم نمی شوید نگران نباشید.

حالا وقتی وارد پنجره نوشتن ایمیل جدید در جیمیل می شوید تصویر زیر را مشاهده می کنید:

دقت کنید که اون عکس قفل همیشه موقع ارسال ایمیل روشن باشد. اگر دکمه Sign را هم روشن کنید امضای دیجیتال شما به نامه اضافه می شود که ضامن این است که این ایمیل واقعآ از طرف شما ارسال شده.

در تصویر بالا می بینید که دوست من می خواهد یک ایمیل مهم برای من بفرستد. وقتی روی Send کلیک می کند پنجره ای باز می شود و «کلید عمومی» من (گیرنده) را می پرسد. دوست من هم قبلآ کلید من را (از قسمت سرچ که در بالا توضیح داده شد) اضافه کرده. در نتیجه فقط آن را انتخاب می کند و ok می کند.

سپس در پنجره باز شده رمز ایمیل خودش (رمز جیمیل) را وارد می کند و ایمیل فرستاده می شود.

نکته: این ساخت کلید و… فقط یک بار باید انجام شود. در نتیجه ارسال این ایمیل ها اصلآ کار سخت یا وقت گیری نیست بلکه بعد از اینکه برنامه را به درستی تنظیم کنید خیلی ساده و سریع است.

حالا ببینیم من چی در ایمیلم دریافت می کنم،

همانطور که می بینید اطلاعات رمز نگاری شده، در پنجره باز شده من باید رمزی که انتخاب کردم یا همان کلید خصوصی ام را وارد کنم تا بتوانم متن اصلی را ببینم:

نکات مهم:

* در صورت دریافت پیغام خطا در رابطه با برنامه GnuPG از گزینه Options افزونه FireGPG و سپس قسمت GPG فایل برنامه GnuPG را انتخاب کنید. (راهنما؟)

* این روش برای متن های فارسی هم کار می کند.

* وقتی در حال نوشتن ایمیل هستید ایمیل به صورت رمز نشده در سرور جیمیل ذخیره می شود (قابلیت auto save). اگر نگران این موضوع هستید از قسمت Options افزونه FireGPG و سپس قسمت Gmail گزینه Disable autosave feature را تیک بزنید. (راهنما؟)

* عملیات امضا زدن یا رمزنگاری را با فایل ها هم می شود انجام داد. برای این کار از گزینه File operations استفاده کنید. (راهنما؟)

نحوه کار این روش رمز نگاری چگونه است؟

اگر اطلاعاتی راجع به رمزنگاری نداشته باشید احتمالآ با مراحل بالا کمی گیج شده اید. بگذارید با هم ببینید مرحله به مرحله چه کار کردیم؟

برنامه GnuPG را دانلود کردیم که یک برنامه رایگان است که قابلیت های رمزنگاری را به ما می دهد.

افزونه FireGPG رابط بین GnuPG و مرورگر اینترنت ما است.

در این روش رمزنگاری هر فرد دو کلید دارد. یکی عمومی که هر کسی می تواند به آن دسترسی داشته باشد و یکی خصوصی که تحت هیچ شرایطی نباید کسی آن را بداند و فقط باید در حافظه شما باشد.

وقتی نوشته ها با استفاده از کلید عمومی رمز می شود و به اون نوشته های چرت و پرت تبدیل می شود قابل رمزگشایی نیست مگر با استفاده از کلید خصوصی. در نتیجه تا وقتی کلید خصوصی ایمن باشد اطلاعات نیز ایمن است.

ما هم همین کار را کردیم، اول یک کلید عمومی ساختیم و آن را در یک سرور اینترنتی به اشتراک گذاشتیم تا دوستمان آن را دانلود کند (آنجا که روی Import selected keys کلیک کردیم). می توان به جای Export to server گزینه Export to file را انتخاب کرد تا حتی کلید عمومی هم در معرض دید نباشد و می شود کلید عمومی را به صورت یک فایل مثلآ روی یک فلش دیسک به گیرنده داد.

سپس ایمیل را نوشتیم و برنامه آن را با استفاده از کلید عمومی گیرنده رمز کرد و فرستاد.

سپس من (گیرنده) ایمیل را باز کردم، ابتدا فقط همان متن مبهم را می توانستم ببینم، اما همانطور که در عکس بالا می بینید بعد از وارد کردن کلید خصوصی ام متن رمزگشایی شد.

مسابقه!

متن زیر را رمزگشایی کنید و دستور العمل آن را اجرا کنید،

VDODP$#WDEULN#PLJDP$#JR5FRQWDFWSDJH#A#VXEMHFW=#566

(می توانید متن فوق را از این فایل بگیرید)

* این متن ربطی به کلید خصوصی و عمومی و… ندارد. خودتان را گیج نکنید، یک رمزگشایی ساده است.

زنگوله به اولین کسی که موفق شود این متن را رمزگشایی کند یک ماه اکانت ویژه رپید شیر هدیه می دهد!

* برنده ها به زودی در یک پست جدید معرفی می شوند.

به این مطلب در بالاترین رای دهید

مرحله یک: لینک ویدیو را از اول تا حرف y کلمه یوتیوب انتخاب کنید.

مرحله دو: دکمه عدد 3 را فشار دهید بعد enter کنید.

مرحله سه: فرمت مورد نظر خودتان را انتخاب و ویدیو را دانلود کنید.

* در این روش در صورت مسدود بودن یوتیوب احتمالآ با مشکل روبرو خواهید شد.

+ چهار راه ساده برای دانلود از یوتیوب

خواننده محترم زنگوله، م.ح پرسیده اند، «مدتی است در Gmail ایمیل هایی دریافت می کنم که فرستنده اش آدرس خودم است، من همه این ها را هرزنامه گزارش می دم. چطور می توانم برای همیشه از شر اینها خلاص بشم؟»

این یکی از ترفند های اسپمر ها است. آدرس فرستنده را جعل می کنند و آدرس خودتان را به جای آن قرار می دهند که احتمال عبور نامه از سیستم های ضد اسپم و همچنین احتمال باز کردن نامه توسط شما بیشتر شود. یعنی در برنامه های کامپیوتری شان می نویسند، به هر کس نامه می فرستی، آدرس فرستنده را هم همان آدرس گیرنده قرار بده.

برای خلاص شدن از این نامه ها کافی است یک فیلتر تعریف کنید که هر نامه ای از خودتان به خودتان فرستاده شده بود بلافاصله پاک شود. مثل راهنمای زیر:

خوب، حالا هر ایمیلی از خودتان به خودتان فرستاده شود بلافاصله پاک می شود.

اینجا فقط یک موردی هست، اینکه بعضی از افراد عمدآ از آدرس خودشان به خودشان ایمیل می زنند. مثلآ اگر می خواهند فایلی را در ایمیل شان نگه دارند از ایمیل شان فایل را ضمیمه (attachment) می کنند و به خودشان ارسال می کنند که آن را در ایمیل شان داشته باشند.

اگر شما هم برای موارد مختلف به خودتان ایمیل می زنید کافی است در قسمت Create Filter یک عبارت خاص و ثابت را در قسمت Doesn’t Have بنویسید. مثلآ:

این می گوید فقط اگر در متن ایمیل عبارت [QQQ] وجود نداشت آن را پاک کن. در نتیجه اگر می خواهید به خودتان ایمیل بزنید در جایی از متن آن کافی است بنویسید [QQQ] و آن ایمیل استثنا محسوب شده و پاک نمی شود.

از زنگوله بپرسید!

افراد زیادی از خیلی از تعاریف و نکات ابتدایی کامپیوتر که برای اکثر مردم خصوصآ جوانان بسیار بدیهی و جا افتاده است بی اطلاع هستند. باور کنید از این وضع هم من بهتر از همه خبر دارم :)
گاهی که پست های ساده تر می نویسم با خودم فکر می کنم شاید این مطلب زیاد هم به درد کسی نخورد و با خودم می گویم باید مطالب را سنگین تر و تخصصی تر کنم. اما با نگاه عمیق تری که کردم متوجه شدم نه این خبر ها هم نیست…بهتره کمی هم از پنجره به بیرون نگاه کنیم و در را باز کنیم و چند تا رفیق جدید به جمع خودمان اضافه کنیم.

در ادامه به توضیح برخی از ابتدایی ترین نکاتی می پردازم که هر کاربر ساده کامپیوتر باید بداند. اگر از کاربران تازه کار کامپیوتر هستید دوستانه توصیه می کنم این مطلب را با دقت بخوانید.

1- اول آدرس ایمیل www نمی گذارند: اول آدرس ایمیل هرگز www نمی گذارند.

2- اینترنت اون علامت e آبی رنگ نیست: اون e آبی رنگ علامت برنامه Internet Explorer، محصول شرکت Microsoft است. خود اینترنت یک شبکه است که برنامه یا آیکون خاصی ندارد.

Internet Explorer به شما کمک می کند از این شبکه برای دیدن سایت های مختلف استفاده کنید. درست مثل اینکه می توانید برنامه کانال های تلویزیون را با یک تلویزیون Panasonic یا با یک تلویزیون Sony یا با هر مارک دیگری ببینید…

برنامه های دیگری هم وجود دارند که کار آن e آبی را می کنند و حتی خیلی بهتر! مثل Safari، Chrome، Opera یا Firefox که می توانید از آنها استفاده کنید.

3- چت همان یاهو مسنجر نیست: چت کردن لازم نیست حتمآ با برنامه یاهو مسنجر انجام شود. یاهو یکی از شرکت هایی است که سرویس چت اینترنتی را ارائه می کند. با ICQ، MSN Messenger یا Gtalk و… هم می توانید چت کنید (با سایر کاربران همان سرویس).

4- هر کامپیوتری الزامآ ویندوز نیست: این خیلی مهمه! ببینید یک کامپیوتر را خاموش فرض کنید! اصلآ به آن چه روی صفحه مانیتورش دیده می شود فکر نکنید. این به خودی خودش یک کامپیوتر است. حالا باید یک برنامه روی این کامپیوتر نصب بشه که این کامپیوتر بتونه روشن بشه و ما ازش استفاده کنیم. به این برنامه ها می گوییم «سیستم عامل» یا «Operating System» یا OS.

یکی از معروف ترین این برنامه ها «ویندوز» نام داره که نسخه های مختلفی هم داره که می دونم همگی با آنها آشنا هستید. مثل ویندوز 98 یا ویندوز xp یا ویستا. ویندوز محصول شرکت Microsoft است.

حالا نکته اینجا است، هیچ اجباری به استفاده از ویندوز نیست و ویندوز تنها انتخاب موجود نیست. بلکه این تصور غلط به خاطر سلطه مایکروسافت بر روی بازار به وجود آمده. در اصل شرکت های مختلف و مشابهی وجود دارند که در این صنعت با مایکروسافت در رقابت هستند و خودشان «سیستم عامل» تولید می کنند.

به عنوان مثال، شرکت Apple سیستم عامل Mac را دارد. یا مثلآ سیستم عامل Ubuntu مال شرکت Canonical است.

5- هر کامپیوتری الزامآ پنتیوم نیست: pentium فقط اسم مدل یکی از پردازنده (CPU) های شرکت اینتل است! فکر می کنم واضحه، مثلآ من اگر از CPU یک شرکت دیگه مثل AMD استفاده کنم دیگه «کامپیوترت پنتیوم چنده؟» مفهومی نداره. در ضمن مدل های pentium هم الان تقریبآ منسوخ شده و قدیمی به حساب می آیند.

6- فایروال همان آنتی ویروس نیست: هر دو امنیت کامپیوتر را تامین می کنند اما با یکدیگر فرق دارند. توضیح تخصصی این تفاوت از حوصله این مطلب (و احتمالآ شما) خارج است. بگذارید این طور بگویم، فایروال یا دیواره آتش مثل یک گارد هست که شما بگذارید دم در خانه تا از ورود افراد خطرناک جلوگیری کند. آنتی ویروس مثل یک محافظ شخصی است که اگر کسی یه جوری گارد را دست به سر کرد یا یواشکی از دودکش شومینه اومد توی خونه او را دستگیر کنه.

7- تفاوت فایل، فولدر و درایو: اصلآ به کامپیوتر فکر نکنید، درایو مثل طبقه ای است که شما پوشه های مختلف از اسناد تان را نگهدای می کنید. فولدر همان پوشه هایی است که اسناد در آنها وجود دارند. هر سند موجود در پوشه مثل یک فایل هست. در نتیجه من اگر از شما بپرسم فلان سند کجاست؟ شما می گویید: «در طبقه دوم، پوشه سبز رنگ، کاغذ آخر.»

حالا اگر بپرسم «اون تحقیق شیمی که دانلود کردی کجاست؟» چه می گویید؟ «درایو C، فولدر Shimi، فایل shimi.pdf»

یا مدل کامپیوتری تر:    C:\Shimi\shimi.pdf

این طور بخوانید، «سی دو نقطه بک اسلش شیمی بک اسلش شیمی دات پی دی اف».

حالا چطوری فرق اینا را هم به خاطر بسپاریم؟ یکی اینکه درایو ها تعداد شان زیاد نیست. عمومآ همین C و D و E و اینها هستند…

فولدر ها یا پوشه ها هم که اصلآ از آیکون شان مشخص است.

فایل ها هم می توانید این جوری بشناسید. هر آیتمی که وقتی رویش کلیک می کنید دیگه جلوتر نمی توانید بروید یک فایل است. به عنوان مثال وقتی روی یک فولدر کلیک می کنید وارد آن می شوید، دوباره می توانید چیزی انتخاب کنید… در نتیجه این یک فایل نیست.

اما اگر روی یک عکس کلیک کنید آن عکس خودش باز می شود، دیگر داخل آن عکس پوشه های دیگر یا فایل های دیگر وجود ندارد. در نتیجه یک عکس یک فایل است.

به عبارتی هر آیتمی که یک پسوند داشته باشد، مثلآ txt. یا jpg. و… یک فایل است.

8- پسوند فایل ها مهم است: اول از همه، اصلآ پسوند چیه؟ پسوند اون سه حرف آخر اسم هر فایل است (اگر ویندوز شما پسوند ها را نشان نمی دهد مثل این راهنما عمل کنید).

پسوند به ویندوز و شما می گوید که این چه نوع فایلی است. به عنوان مثال یک فایل متنی که فقط حاوی نوشته است پسوندش txt. است.

عکس های واقعی مثل آنها که با دوربین عکاسی می گیرید عمومآ دارای پسوند jpg هستند.

عکس های کارتونی و کامپیوتری و غیر واقعی هم عمومآ gif یا png هستند.

فایل های فشرده شده عمومآ دارای پسوند zip یا rar هستند که آنها را باید با برنامه های مخصوص مثل Winzip یا WinRAR باز کنید.

فایل های اجرایی مثل فایل های برنامه های یا فایل های Setup بازی ها و… هم عمومآ دارای پسوند exe. هستند.

آهنگ ها هم که مطمئنم خودتان می دانید، عمومآ mp3 یا wav هستند.

پسوند فایل ها اطلاعات زیادی به ما می دهند. مثلآ اگر کسی یک فایل به شما داد که پسوند آن exe. بود و گفت این عکس خودم است. دارد دروغ می گوید! احتمالآ به جای عکس یک برنامه مخرب مثل یک ویروس است.

9- تفاوت وبلاگ و وب سایت: «وبلاگ» از جمله چیز هایی است که تعریف دقیقش یکم سخته. یک باور اشتباه اینه که یک وب سایت یک آدرس مستقل دارد، مثلآ www.microsoft.com یک سایت است اما microsoft.persianblog.ir یک وبلاگ است. این تعریف اشتباه است.

وبلاگ جایی است که – عمومآ – یک نفر یادداشت هایی می نویسد. این یادداشت ها می توانید شخصی، تخصصی یا عمومی باشد. وبلاگ ها بر پایه یکی از برنامه های مدیریت محتوا نظیر وردپرس یا مووبل تایپ هستند. همچنین می توانند روی سرویس دهنده های وبلاگ آنلاین باشند، مثل Blogspot یا Persianblog و… که در این صورت آدرس آنها به شکل EsmeWeblog.Persianblog.ir و… درمیاید. اما می توانند آدرس شخصی هم داشته باشند. مثل Zangoole.com که یک وبلاگ است.

اکثر وبلاگ ها شامل بخش نظرات هم هستند که خوانندگان از این طریق با نویسنده در ارتباط هستند و نظر خودشان را به اطلاع نویسنده می رسانند. هم وبلاگ و هم وب سایت می تواند متعلق به یک نفر، چند نفر یا یک شرکت هم باشد در نتیجه مالکیت یا مخاطب یک نشانه برای تمیز دادن وبلاگ از وب سایت نیست.

اما عمومآ وبلاگ متعلق به یک نفر است و شما با ورود به آن می دانید که در حال خواندن نوشته چه کسی هستید. وبلاگ ها عمومآ غیر رسمی تر از وب سایت ها هم هستند.

یک تفاوت دیگر هم این است که وب سایت ها عمومآ سرویس یا محصول خاصی دارند اما وبلاگ ها – حداقل مستقیمآ – سرویسی ارائه نمی کنند و فقط حاوی نوشته های نویسنده هستند.

10- دومین، دامین یا دامنه: ببینید خودتان را درگیر نکنید، خیلی ساده است. اسم هر سایت (آدرسی که تایپ می کنید که واردش شوید) دامنه آن سایت است. مثلآ دامنه یاهو yahoo.com است. برای داشتن این نام ها باید نام مورد نظر آزاد باشد و مبلغی را سالیانه پرداخت کنید تا به نام شما ثبت شود.

توجه کنید که مثلآ در مثال یاهو، کل عبارت “Yahoo.com” دامنه است، نه فقط “Yahoo” در نتیجه “Yahoo.net” هم یک دامنه جدا است که می تواند متعلق به فرد دیگری باشد، همچنین “Yahoo.org” و… اما خوب شرکت های بزرگ تمام دامنه های اسم شرکت شان را به نام خودشان ثبت می کنند.

11- هاست یا هاستینگ: هاست، هاستینگ یا Host یعنی فضایی که فایل های یک سایت اینترنتی روی آن قرار می گیرد. هر چیزی که شما روی یک سایت می خوانید باید روی یک کامپیوتر واقعی در یک جایی از دنیا وجود داشته باشد. همین مطلب که الان شما دارید می خوانید روی سرور زنگوله در تگزاس آمریکا است.

این فضا ها هم توسط شرکت ها فروخته می شود. در نتیجه اگر می بینید می گویند «هاست 100 مگابایتی» یعنی به شما 100 مگابایت فضا می دهند که فایل های سایت تان را در آن نگهداری کنید.

12- پروکسی همان فیلتر شکن نیست: پروکسی (proxy) همان فیلتر شکن نیست و هیچ ربطی هم به فیلتر شکن ندارد. به کامپیوتر اصلآ فکر نکنید، پروکسی می دانید مثل چیست؟ مثل اینکه من زنگ بزنم به شما بگم «اگر می تونی سر راه برو فلان کتاب فروشی ببین این کتاب را داره؟» شما می روید و از همانجا به من زنگ می زنید، می گویید «آره مثلآ فلان کتاب هست جلدش این رنگیه قیمتشم اینه…». این یعنی پروکسی.

وقتی شما IP و Port پروکسی را در برنامه ای وارد می کنید یا از فیلتر شکن استفاده می کنید کامپیوتر شما به یک کامپیوتر دیگه در جایی از دنیا وصل میشه و اون کامپیوتر میره اون آدرسی که شما می خواهید را باز می کنه و به شما نشان میده. حالا اگر پروکسی شما در یک کشور خارجی باشه می تونه جاهایی بره که شما نمی تونید برید! خیلی واضحه نه؟

در مطالب بعدی توضیحات کامل تری در این زمینه خواهم داد.

13- وی پی ان (vpn) همان فیلتر شکن نیست: نمی خواهم به ساختار vpn و… بپردازم. بلکه می خواهم بر عکس خیلی ها ساده برای تان توضیح بدهم که خوب متوجه بشید. vpn یک نوعی از شبکه است که اطلاعاتی که در آن رد و بدل می شود به خاطر فرایند رمزنگاری قابل دیده شدن نیست.

مثل چی؟ این سناریو را تجسم کنید، من و دوستم و شما با هم در یک اتاق هستیم. من و دوستم هر دو علاوه بر فارسی به زبان چینی هم مسلط هستیم اما شما یک کلمه هم چینی بلد نیستید. حالا شما به من به فارسی می گویید «تو حق نداری راجع به آن موضوع با دوستت صحبت کنی!». حالا اگر من شروع کنم به چینی با دوستم حرف بزنم چی؟ شما نمی توانید بفهمید من دارم راجع به چی حرف می زنم.

اینکه vpn به عنوان یک فیلتر شکن استفاده می شود هم موردی مشابه است. «آن موضوع» همان سایت مسدود شده است و «زبان چینی» هم همان رمزنگاری شبکه vpn.

14- RAM بیشتر همیشه بهتر نیست: رم و حافظه بیشتر همیشه الزامآ بهتر نیست. یعنی کلآ این عدد ها هر چقدر بزرگتر می شوند الزامی نیست که بهتر شوند. چرا؟ به دلایل مختلف، مهم ترینش اینکه خیلی اوقات کامپیوتر شما توان استفاده از آن مقدار عظیم RAM را اصلآ ندارد… به عنوان مثال، اکثر افراد از ویندوز های 32 بیت استفاده می کنند که توان استفاده بیشتر از 4 گیگ رم را ندارند یعنی اگر شما 8 گیگ رم هم داشته باشید هیچ فرقی نخواهید دید… پس اگر از نحوه کار یک دستگاه آگاه نیستید حواستان جمع باشد که پول تان را بی خود هدر ندهید. برای استفاده بیشتر از 4 گیگ رم باید از سیستم عامل های 64 بیت استفاده کنید. مثلآ Windows Vista x64 Ultimate.

15- قوی بودن یکی از اجزای کامپیوتر ضعیف بودن جزئی دیگر را جبران نمی کند: این هم از جمله اشتباهاتی است که از خیلی ها تا به حال شنیده ام. هر عضو کامپیوتر وظیفه منحصر به فرد خودش را دارد و قوی بودن یک جز، مثلآ RAM ضعیف بودن CPU را جبران نمی کند. مثلآ شنیده ام که می گویند «این بازی 2 گیگ رم می خواد ولی اگر CPU ات قویه با 1 گیگ هم جواب میده…» که کاملآ اشتباه است.

امیدوارم از این مطلب استفاده برده باشید :)

از فرم پایین صفحه می توانید نظر خودتان را برای من بگذارید.

خواننده محترم زنگوله، یاس سلطانی پرسیده اند «چطور می توان قسمتی از یک نوشته انگلیسی را انتخاب کرد و آن را به حروف بزرگ یا کوچک تغییر داد؟»

راه اول، استفاده از Word: کافی است نوشته را در Microsoft Word انتخاب کنید و سپس دکمه SHIFT + F3 را بزنید. ابتدا اولین حرف کلمه های نوشته به حروف بزرگ تبدیل می شود، یک بار دیگر SHIFT + F3 را بزنید و تمام حروف به حروف بزرگ تبدیل می شوند. یک بار دیگر SHIFT +F3 را بزنید تمام حروف به حروف کوچک تبدیل می شوند.

راه دوم، استفاده از اسکریپت های موجود در اینترنت: در رابطه با این جور اسکریپت ها قبلآ در مطلب «پردازش متن آنلاین با MyTextTools» توضیح داده ام. برای تبدیل حروف بزرگ و کوچک می توانید از سایت های زیر استفاده کنید:

MyTextTools Letter Case Converter

Online Text Case Changer

~GEST Case Converter~

راه سوم، استفاده از CaseSwitch: اگر نه به اینترنت دسترسی داشتید نه به Microsoft Word می توانید یک کپی از برنامه فوق العاده کم حجم Case Switch (اختصاصی زنگوله) را همیشه همراه خود داشته باشید و از آن استفاده کنید.

از زنگوله بپرسید!